Hallo allemaal,
Dit is mijn blog naar aanleiding van het college over het gastcollege van Nieuwsuur.
Voordat we dit college hadden gekregen keek ik er onwijs naar uit. Het leek mij echt superleuk om meer te weten te komen over het programma, hoe het allemaal werkt daar. Voordat we begonnen hadden we een voorbereiding getroffen met een wallwisher, waar iedereen een vraag kwijt kon. Natuurlijk kon de mevrouw van Nieuwsuur ze niet allemaal beantwoorden, maar met een paar waren we al tevreden. Toen we halverwege waren gingen we een binnenkring/buitenkring doen. We begonnen dus met een aantal personen in de kring, die vragen mochten stellen. We gingen echt een vergadering nabootsen. En toen was het alweer voorbij.
Het jammere vond ik dat met de vergadering de mevrouw van Nieuwsuur erg aan het sturen was. Logisch, maar wij deden dit voor het eerst, en ik vond dat we het best goed deden. Verder was ik wel geschokt dat ze zei dat ze eigenlijk helemaal niks met de integriteitscode deden, die wij moesten lezen voor het college. Wat voor programma ben je dan eigenlijk, als je zo'n code hebt maar er eigenlijk niet veel mee doet?
Verder weet ik er eigenlijk niet veel meer over te vertellen, behalve dan dat het een beetje tegenviel. Ik had er meer van verwacht, wat weet ik niet precies, maar dit niet. Maar dat is mijn mening, wat vinden jullie?
Angela
vrijdag 18 mei 2012
donderdag 17 mei 2012
Dilemma's
Hallo allemaal,
Dit is mijn blog naar aanleiding van het college over dillema's.
In dit college moesten we een dilemma verzinnen, wat we daarna gingen voorleggen aan een ander groepje. Wij hadden een dilemma van een jongetje, dat een vriendje had en die een gewelddadige game heeft. De moeder van het jongetje vindt dat spelletje helemaal niks, en verbied dat jongetje om met dat vriendje te spelen. Wat moet hij doen?
Wij kregen een dilemma over veiligheid. Wat doe je als school? Doe je de deur op slot, en geef je de leerlingen een gevoel van opgesloten zijn en onveiligheid, of laat je de deur open met het risico dat er een gevaarlijke gek naar binnen loopt? Eigenlijk waren we daar heel snel over uitgepraat. Als je een gesprek aangaat met de kinderen waarom de deur dicht gaat, snappen ze het al veel beter.
Toen gingen we verder praten over dit soort onderwerpen. Hoe houd je dit tegen, als er ergens een gek naar binnen loopt die om zich heen gaat lopen knallen met een pistool of met een mes loopt te zwaaien? Dat is gewoon niet tegen te houden, en daarom moet je ook een beetje alert zijn. Ik had het op mijn vorige stageschool, toen waren de deuren gewoon open, en was er dus iemand naar binnen gelopen. Godzijdank wel naar schooltijd, maar toch. Die persoon was in de kleuterklassen ingelopen en was in de tassen aan het snuffelen. En toen er een leerkracht binnen kwam, is hij er vandoor gegaan met een portemonnee, en sloeg hij de leerkracht een blauw oog. Dit hebben we toen ook met de kinderen besproken, wat doe je als je een persoon ziet die niet in school thuis hoort? Natuurlijk gaan we er niet van uit dat je iedereen kent, maar dat je wel een beetje alert bent op mensen die niet in jou klas thuis horen.
Het zou eigenlijk leuk zijn om een "dilemmauurtje" te houden in je groep. Je kan kiezen om dilemma's uit de oudheid te kiezen, zoals: Euripides schreef o.a. de Griekse tragedie "Iphigeneia in Aulis". Daarin wordt Koning Agamemnon voor de keus gesteld: Zijn dochter Iphigenia offeren en de Trojaanse oorlog winnen, of haar sparen en de oorlog verliezen: de keus dus tussen zijn land en zijn dochter. Een onmogelijke keus?
Of je neemt wat persoonlijke dilemma's. Je zag je beste vriend(in) af kijken, zeg je het tegen de juf of niet?
Ik zou dat zeker aanraden om een keer te doen, het is een mooie manier om achter de "denkredenen" van je leerlingen te komen, en om ze nog beter te leren kennen.
Wat vind jij?
Angela
Dit is mijn blog naar aanleiding van het college over dillema's.
In dit college moesten we een dilemma verzinnen, wat we daarna gingen voorleggen aan een ander groepje. Wij hadden een dilemma van een jongetje, dat een vriendje had en die een gewelddadige game heeft. De moeder van het jongetje vindt dat spelletje helemaal niks, en verbied dat jongetje om met dat vriendje te spelen. Wat moet hij doen?
Wij kregen een dilemma over veiligheid. Wat doe je als school? Doe je de deur op slot, en geef je de leerlingen een gevoel van opgesloten zijn en onveiligheid, of laat je de deur open met het risico dat er een gevaarlijke gek naar binnen loopt? Eigenlijk waren we daar heel snel over uitgepraat. Als je een gesprek aangaat met de kinderen waarom de deur dicht gaat, snappen ze het al veel beter.
Toen gingen we verder praten over dit soort onderwerpen. Hoe houd je dit tegen, als er ergens een gek naar binnen loopt die om zich heen gaat lopen knallen met een pistool of met een mes loopt te zwaaien? Dat is gewoon niet tegen te houden, en daarom moet je ook een beetje alert zijn. Ik had het op mijn vorige stageschool, toen waren de deuren gewoon open, en was er dus iemand naar binnen gelopen. Godzijdank wel naar schooltijd, maar toch. Die persoon was in de kleuterklassen ingelopen en was in de tassen aan het snuffelen. En toen er een leerkracht binnen kwam, is hij er vandoor gegaan met een portemonnee, en sloeg hij de leerkracht een blauw oog. Dit hebben we toen ook met de kinderen besproken, wat doe je als je een persoon ziet die niet in school thuis hoort? Natuurlijk gaan we er niet van uit dat je iedereen kent, maar dat je wel een beetje alert bent op mensen die niet in jou klas thuis horen.
Het zou eigenlijk leuk zijn om een "dilemmauurtje" te houden in je groep. Je kan kiezen om dilemma's uit de oudheid te kiezen, zoals: Euripides schreef o.a. de Griekse tragedie "Iphigeneia in Aulis". Daarin wordt Koning Agamemnon voor de keus gesteld: Zijn dochter Iphigenia offeren en de Trojaanse oorlog winnen, of haar sparen en de oorlog verliezen: de keus dus tussen zijn land en zijn dochter. Een onmogelijke keus?
Of je neemt wat persoonlijke dilemma's. Je zag je beste vriend(in) af kijken, zeg je het tegen de juf of niet?
Ik zou dat zeker aanraden om een keer te doen, het is een mooie manier om achter de "denkredenen" van je leerlingen te komen, en om ze nog beter te leren kennen.
Wat vind jij?
Angela
Niet voor de winst!
Hallo allemaal,
Deze blog is naar aanleiding van het vierde college van Marcel, waarin we het boek 'Niet voor de winst' moesten lezen. Ik was samen met een paar anderen verantwoordelijk voor hoofdstuk 6 en 7, dat voornamelijk gaat over kunst op school. Het was wel een moeilijk boek, lastig om door heen te komen, maar ik denk dat de boodschap van deze 2 hoofdstukken wel erg belangrijk is. Daarom ga in proberen om zo goed mogelijk deze hoofdstukken samen te vatten.
Hoofdstuk 6: Het cultiveren van de verbeelding.
Mensen kunnen niet goed omgaan met de wereld om zich heen als ze alleen kennis hebben van feiten en logica. De derde vaardigheid van de mens is de narratieve verbeelding, de eerste 2 komen voor in andere hoofdstukken. Het is de verbeelding om je in iemand anders schoenen te plaatsen, empathie. De ontwikkeling van dit gevoel vindt voornamelijk plaats in het gezin, maar de school kan er ook een belangrijke rol in spelen. Om deze rol goed te kunnen vervullen, moeten ze kennis hebben van de geesteswetenschappen en de kunstvakken een centrale plek bieden in het lessenpakket. Hierdoor kunnen ze een onderwijs creëren waardoor mensen elkaar met andere ogen zien.
Hoe kan dit bereikt worden? Nou, denk eens aan drama. In dit vak wordt je "gedwongen" om een andere rol te spelen dan die van jezelf. Daarom is het juist zo leuk om dat te doen. Kinderen moeten buiten hun grenzen gaan zoeken, out of the box gaan denken. Ik zou zeker aanraden om een keer een dramaactiviteit te gaan doen met kinderen. Ja, er gaat veel tijd en organisatie inzitten, maar het is het allemaal waard. Als kinderen eenmaal over de eerste gene heen zijn, is het zo geweldig!
Maar ook met kunst is dat zo. Ik heb deze maandag een nieuwsbegrip les gegeven over het schilderij De Schreeuw van Edvard Munch. Daar was op een veiling 91 miljoen euro voor betaald. Ik deed mijn instructie, en zette de kinderen aan het werk. Maar ik was niet helemaal tevreden erover, dus na een tijdje zei ik dat ze mochten opruimen. Daarna ben ik een gesprek begonnen met de klas over hoe zij het schilderij vonden, en of zij er 91 miljoen euro voor zouden betalen (als ze het hadden). De meeste kinderen vonden het schilderij helemaal niks, maar er waren ook andere kinderen die het een mooi schilderij vonden, met de kleuren en het idee erachter. 1 kind zei zelfs dat hij het zou kopen, alleen maar om op te scheppen dat hij dan het schilderij zou hebben. Dat vond ik dan iets minder, maar andere reageerden daarop door te zeggen dat zij het juist zouden tentoonstellen. Maar het punt was dat de kinderen begrepen dat iedereen zijn eigen mening had, en dat ze ook op een andere manier naar het schilderij keken. Ik was echt supertrots dat ze dat hadden bereikt, en dat had niet eens wat met de les te maken. Maar, terug naar het boek.
Jonge kinderen hebben spel nodig in hun leven. Er wordt dan een beroep gedaan op hun verbeeldingskracht, waardoor dus de empathie kan groeien. Ze doen er waardevolle ervaringen mee op.
Hoofdstuk 6 gaat voornamelijk over het integreren van kunstvakken en geesteswetenschappen in het vaste lespakket. Ik kan niet anders doen dan beamen dat het gewoon onwijs belangrijk is. Ik zie het zelf ook vaak terug in stages. Leraren doen het liever niet, omdat ze niet weten hoe het moet, of omdat ze het niet belangrijk vinden. Maar dat is het juist, het is gewoon belangrijk dat je minsten 1 keer per week een dramactiviteit doet, dit is ook ten goede van een goed klassenklimaat, een vertrouwensband tussen de kinderen. Dan weten ze ook dat het veilig is binnen de klas. Maar dat ben ik, wat denk jij?
Hoofdstuk 7: Zwaar aangeslagen democratisch onderwijs.
Martha Nussbaum trekt gelijk aan het begin van het hoofdstuk de conclusie dat het slecht gesteld is met democratisch burgerschap in het onderwijs. Ze vermeldt wel dat dit geen onderzoek is, maar een betoog tot actie. En hopelijk, als toekomstig leerkrachten, gaan wij het anders doen dan dat het nu is. Ze benadrukt ook hoe belangrijk andere mensen het vinden dat de geestenwetenschappen en de kunstvakken onderdeel worden van het onderwijs, omdat mensen vaak donaties doen aan de instelling waar zij werkt. Het mooie is dat in de economische crisis waar we nu inzitten, de donaties alleen maar toenemen, omdat mensen bezorgd zijn dat deze vakken er als eerste uitgaan.
Vakkenpakketten worden tegenwoordig zo ingericht, dat de leerling/student overal kennis van krijgt. Ze worden ingericht met het oog op goed democratisch burgerschap, en deze veranderingen leveren resultaten op. "Het komt tegenwoordig slechts zelden voor dat jonge mensen het hoger onderwijs verlaten met al even weinig kennis over de niet-westerse wereld als bij studenten van mijn eigen generatie maar al te vaak het geval was", aldus Martha Nussbaum. En ze heeft gelijk. Tegenwoordig krijgen studenten een veel grotere "verzameling" aan materialen, waar ze de keuze uit kunnen maken, in plaats van de 5 dingen van vroeger.
Maar toch treft de economische crisis ook de universiteiten en andere scholen. Er zijn al universiteiten die op de kunstvakken bezuinigen, simpelweg omdat er anders geen geld is voor de andere vakken. En mensen zien de kunstvakken vaak als iets extra, wat zo jammer is. Drew Faust, de president van Harvard, heeft een artikel geschreven dat ook in het boek voorkomt. Hierin staat dat er een sterke daling is van studenten die geesteswetenschappen als hoofdvak kiezen, omdat er dan later niks mee te doen is. Ik citeer een stukje uit haar artikel, waarmee zij eindigde: "Het hoger onderwijs kan individu en samenleving een visie bieden die dieper en breder is dan de onontkoombaar bijziende blik van het heden. Mensen hebben niet alleen banen nodig, maar ook zin en betekenis, en de vraag dien niet te zijn of we ons in deze tijden kunnen veroorloven in dergelijke doelstellingen te geloven, maar of we ons kunnen veroorloven daar niet in te geloven". (The University Crisis of Purpose, New York Times Book Review, 6 september 2009, blz. 19) Dit gaat allemaal over de liberal-arts, een onderwijsinstelling die specifiek programma's hierin aanbiedt. Er zijn verschillende topuniversiteiten in Amerika die dit hebben, zoals Princeton en Yale.
Ik ben het helemaal met Martha Nussbaum eens. Kunstvakken moeten een vast onderdeel worden van een lespakket. Waarom heb je op de middelbare school wel die vakken, maar op de basisschool vaak niet, en heb je alleen maar de exacte vakken? Het is zo belangrijk dat kinderen zich kunnen uiten hierin. Ik heb al besloten dat als ik later voor de klas sta, ik ga proberen om minstens 1 keer per week een kunstvak te doen. Het liefst allemaal 1 keer per week, maar je moet klein beginnen, toch?
Laat me alsjeblieft weten wat jij van Martha's betoog vindt!
Angela
Deze blog is naar aanleiding van het vierde college van Marcel, waarin we het boek 'Niet voor de winst' moesten lezen. Ik was samen met een paar anderen verantwoordelijk voor hoofdstuk 6 en 7, dat voornamelijk gaat over kunst op school. Het was wel een moeilijk boek, lastig om door heen te komen, maar ik denk dat de boodschap van deze 2 hoofdstukken wel erg belangrijk is. Daarom ga in proberen om zo goed mogelijk deze hoofdstukken samen te vatten.
Hoofdstuk 6: Het cultiveren van de verbeelding.
Mensen kunnen niet goed omgaan met de wereld om zich heen als ze alleen kennis hebben van feiten en logica. De derde vaardigheid van de mens is de narratieve verbeelding, de eerste 2 komen voor in andere hoofdstukken. Het is de verbeelding om je in iemand anders schoenen te plaatsen, empathie. De ontwikkeling van dit gevoel vindt voornamelijk plaats in het gezin, maar de school kan er ook een belangrijke rol in spelen. Om deze rol goed te kunnen vervullen, moeten ze kennis hebben van de geesteswetenschappen en de kunstvakken een centrale plek bieden in het lessenpakket. Hierdoor kunnen ze een onderwijs creëren waardoor mensen elkaar met andere ogen zien.
Hoe kan dit bereikt worden? Nou, denk eens aan drama. In dit vak wordt je "gedwongen" om een andere rol te spelen dan die van jezelf. Daarom is het juist zo leuk om dat te doen. Kinderen moeten buiten hun grenzen gaan zoeken, out of the box gaan denken. Ik zou zeker aanraden om een keer een dramaactiviteit te gaan doen met kinderen. Ja, er gaat veel tijd en organisatie inzitten, maar het is het allemaal waard. Als kinderen eenmaal over de eerste gene heen zijn, is het zo geweldig!
Maar ook met kunst is dat zo. Ik heb deze maandag een nieuwsbegrip les gegeven over het schilderij De Schreeuw van Edvard Munch. Daar was op een veiling 91 miljoen euro voor betaald. Ik deed mijn instructie, en zette de kinderen aan het werk. Maar ik was niet helemaal tevreden erover, dus na een tijdje zei ik dat ze mochten opruimen. Daarna ben ik een gesprek begonnen met de klas over hoe zij het schilderij vonden, en of zij er 91 miljoen euro voor zouden betalen (als ze het hadden). De meeste kinderen vonden het schilderij helemaal niks, maar er waren ook andere kinderen die het een mooi schilderij vonden, met de kleuren en het idee erachter. 1 kind zei zelfs dat hij het zou kopen, alleen maar om op te scheppen dat hij dan het schilderij zou hebben. Dat vond ik dan iets minder, maar andere reageerden daarop door te zeggen dat zij het juist zouden tentoonstellen. Maar het punt was dat de kinderen begrepen dat iedereen zijn eigen mening had, en dat ze ook op een andere manier naar het schilderij keken. Ik was echt supertrots dat ze dat hadden bereikt, en dat had niet eens wat met de les te maken. Maar, terug naar het boek.
Jonge kinderen hebben spel nodig in hun leven. Er wordt dan een beroep gedaan op hun verbeeldingskracht, waardoor dus de empathie kan groeien. Ze doen er waardevolle ervaringen mee op.
Hoofdstuk 6 gaat voornamelijk over het integreren van kunstvakken en geesteswetenschappen in het vaste lespakket. Ik kan niet anders doen dan beamen dat het gewoon onwijs belangrijk is. Ik zie het zelf ook vaak terug in stages. Leraren doen het liever niet, omdat ze niet weten hoe het moet, of omdat ze het niet belangrijk vinden. Maar dat is het juist, het is gewoon belangrijk dat je minsten 1 keer per week een dramactiviteit doet, dit is ook ten goede van een goed klassenklimaat, een vertrouwensband tussen de kinderen. Dan weten ze ook dat het veilig is binnen de klas. Maar dat ben ik, wat denk jij?
Hoofdstuk 7: Zwaar aangeslagen democratisch onderwijs.
Martha Nussbaum trekt gelijk aan het begin van het hoofdstuk de conclusie dat het slecht gesteld is met democratisch burgerschap in het onderwijs. Ze vermeldt wel dat dit geen onderzoek is, maar een betoog tot actie. En hopelijk, als toekomstig leerkrachten, gaan wij het anders doen dan dat het nu is. Ze benadrukt ook hoe belangrijk andere mensen het vinden dat de geestenwetenschappen en de kunstvakken onderdeel worden van het onderwijs, omdat mensen vaak donaties doen aan de instelling waar zij werkt. Het mooie is dat in de economische crisis waar we nu inzitten, de donaties alleen maar toenemen, omdat mensen bezorgd zijn dat deze vakken er als eerste uitgaan.
Vakkenpakketten worden tegenwoordig zo ingericht, dat de leerling/student overal kennis van krijgt. Ze worden ingericht met het oog op goed democratisch burgerschap, en deze veranderingen leveren resultaten op. "Het komt tegenwoordig slechts zelden voor dat jonge mensen het hoger onderwijs verlaten met al even weinig kennis over de niet-westerse wereld als bij studenten van mijn eigen generatie maar al te vaak het geval was", aldus Martha Nussbaum. En ze heeft gelijk. Tegenwoordig krijgen studenten een veel grotere "verzameling" aan materialen, waar ze de keuze uit kunnen maken, in plaats van de 5 dingen van vroeger.
Maar toch treft de economische crisis ook de universiteiten en andere scholen. Er zijn al universiteiten die op de kunstvakken bezuinigen, simpelweg omdat er anders geen geld is voor de andere vakken. En mensen zien de kunstvakken vaak als iets extra, wat zo jammer is. Drew Faust, de president van Harvard, heeft een artikel geschreven dat ook in het boek voorkomt. Hierin staat dat er een sterke daling is van studenten die geesteswetenschappen als hoofdvak kiezen, omdat er dan later niks mee te doen is. Ik citeer een stukje uit haar artikel, waarmee zij eindigde: "Het hoger onderwijs kan individu en samenleving een visie bieden die dieper en breder is dan de onontkoombaar bijziende blik van het heden. Mensen hebben niet alleen banen nodig, maar ook zin en betekenis, en de vraag dien niet te zijn of we ons in deze tijden kunnen veroorloven in dergelijke doelstellingen te geloven, maar of we ons kunnen veroorloven daar niet in te geloven". (The University Crisis of Purpose, New York Times Book Review, 6 september 2009, blz. 19) Dit gaat allemaal over de liberal-arts, een onderwijsinstelling die specifiek programma's hierin aanbiedt. Er zijn verschillende topuniversiteiten in Amerika die dit hebben, zoals Princeton en Yale.
Ik ben het helemaal met Martha Nussbaum eens. Kunstvakken moeten een vast onderdeel worden van een lespakket. Waarom heb je op de middelbare school wel die vakken, maar op de basisschool vaak niet, en heb je alleen maar de exacte vakken? Het is zo belangrijk dat kinderen zich kunnen uiten hierin. Ik heb al besloten dat als ik later voor de klas sta, ik ga proberen om minstens 1 keer per week een kunstvak te doen. Het liefst allemaal 1 keer per week, maar je moet klein beginnen, toch?
Laat me alsjeblieft weten wat jij van Martha's betoog vindt!
Angela
woensdag 16 mei 2012
MM college 3
Hallo allemaal, hier is mijn blog naar aanleiding van het derde college van Marcel.
We hadden het eerst over de paradox of choice. Voor het college begon had je een filmpje moeten bekijken, van Barry Schwartz. Na de eerste lachbui over zijn kledingkeuze, raakte je al snel geïntegreerd door zijn verhaal. Hij had een manier van vertellen, die mij erg aansprak. In deze blog wil ik het voornamelijk over het eerste deel van zijn verhaal hebben.
Barry Schwartz heeft het boek 'Paradox of Choice' geschreven, waarin hij enkele vraagstukken heeft beschreven. Hij begon met het officiële dogma van de westerse samenleving. Om het welvaartspeil van de mensen op het hoogste niveau te krijgen, moet je ze zoveel mogelijk individuele vrijheid geven. Maar het mooie is, hoe vrijer je mensen laat, hoe verwarrender het wordt. Mensen zijn niet goed in keuzes maken, als er teveel mogelijkheden zijn.
Vrijheid is een belangrijk onderdeel van de mensheid. Vrijheid maakt het mogelijk om te handelen naar je eigen inzicht, zodat je dus een hoger welvaartspeil kan bereiken, zonder dat iemand zich daar mee gaat bemoeien. Zoals al eerder aangegeven, halen mensen vrijheid uit keuzes. Als je zelf mag kiezen, kan je veel vrijer denken. Daarom ben ik ook zo dol op multiple choice vragen, omdat je dan uit meerdere antwoorden kan kiezen, en je dan (als het een A en B vraag is) 50% kans hebt dat het goed is. Maar als er meerdere mogelijkheden zijn (A, B, C en D), dan raak je al snel in de war.
Barry Schwartz gebruikt als voorbeeld zijn supermarkt. Zijn supermarkt heeft 175 verschillende soorten salade dressings. Maar voor het geval er tussen die 175 soorten niks voor jou tussen zit, kan je kiezen uit 10 verschillende extra-virgin olijfolie en 12 verschillende balsamico's om je eigen dressing te maken. Keuze genoeg!
Het mooie is ook dat hij het heeft over communicatie. Vroeger, volgens Schwartz, huurde je een telefoon, je kocht het niet. En je bracht het natuurlijk netjes terug als je het niet meer nodig had. Kijk dan nu eens even naar het nu. Tegenwoordig heeft elk (bijna) elk huishouden wel een telefoon. Maar ook heeft (bijna) elk lid van dat huishouden een mobiele telefoon. En dat vind ik nou verontrustend. Want, waar heeft een 6 jarig kind een telefoon voor nodig? Ik heb dat eens aan een jongetje gevraagd, uit een vorige stageklas. Die had namelijk voor zijn 6de verjaardag een telefoon gekregen. Natuurlijk had hij die mee naar school genomen om aan zijn vriendjes te laten zien, een beetje indruk maken. Op een gegeven moment kwam hij naar mij toe om hem te laten zien. Ik vroeg hem, waar hij een telefoon voor nodig had. Hij keek me aan alsof ik 4 ogen had. Hé juf, zei hij, voor de spelletjes! Niet eens om mee te bellen, of te smsen, nee, voor de spelletjes. Nou, ben ik gek of niet? (geef daar maar geen antwoord op).
Maar om terug te komen op het verhaal van Schwartz, tegenwoordig kan je uit verschillende telefoons kiezen. Maar niet iedereen vind deze ontwikkeling positief. Mijn moeder bijvoorbeeld, moet absoluut niks weten van een telefoon met een touchscreen. Die wil gewoon een toestel met knopjes, want met een touchscreen kan ze niks. Ze heeft mijn telefoon uitgeprobeerd (een samsung galaxy plus), maar daar werd ze al na 30 seconden knettergek van de hele tijd je beeldscherm aanraken. Maar goed, mams mag binnenkort een nieuwe telefoon uitzoeken, dus waren we gaan "oriënteren". Je moet natuurlijk weten welk mobieltje je wilt hebben. Dan ga je naar de winkels. In Almere Stad heb je de Hi, Belcompany, Vodafone, T-Mobile, KPN, Mediamarkt en ga zo maar door. We begonnen bij T-Mobile. Van de, ik denk 100 mobiele telefoons daar, was er maar 1 zoals mijn moeder hem wilde hebben. Dus verder kijken. Maar in elke winkel waar we kwamen, waren er veel nieuwe telefoons, maar 1 of 2 zoals mijn moeder hem wilde hebben. Dus mijn moeder heeft geen idee wat voor telefoon ze nu wil hebben. Mijn moeder is eigenlijk die mevrouw op het eerste plaatje in het filmpje: "Do you have a phone that doesn't do too much?" En het antwoord op die vraag is: Nee. Het is gewoon niet meer mogelijk om een telefoon te kopen die niet te veel doet. Dus jammer mams, je zult toch echt mee moeten gaan met de ontwikkeling.
Overal moet je keuzes maken. Dat is gewoon onderdeel van je leven, van het moment dat je opstaat en het moment dat je weer gaat slapen. Maar hoe meer keuzes je krijgt, hoe verwarrender, drukker het is.
Wat vinden jullie? Zijn jullie het eens met wat Barry Schwartz zegt? Hoe ervaren jullie het maken van keuzes in je leven? Laat een berichtje achter als je er wat over wilt zeggen!
Angela
We hadden het eerst over de paradox of choice. Voor het college begon had je een filmpje moeten bekijken, van Barry Schwartz. Na de eerste lachbui over zijn kledingkeuze, raakte je al snel geïntegreerd door zijn verhaal. Hij had een manier van vertellen, die mij erg aansprak. In deze blog wil ik het voornamelijk over het eerste deel van zijn verhaal hebben.
Barry Schwartz heeft het boek 'Paradox of Choice' geschreven, waarin hij enkele vraagstukken heeft beschreven. Hij begon met het officiële dogma van de westerse samenleving. Om het welvaartspeil van de mensen op het hoogste niveau te krijgen, moet je ze zoveel mogelijk individuele vrijheid geven. Maar het mooie is, hoe vrijer je mensen laat, hoe verwarrender het wordt. Mensen zijn niet goed in keuzes maken, als er teveel mogelijkheden zijn.
Vrijheid is een belangrijk onderdeel van de mensheid. Vrijheid maakt het mogelijk om te handelen naar je eigen inzicht, zodat je dus een hoger welvaartspeil kan bereiken, zonder dat iemand zich daar mee gaat bemoeien. Zoals al eerder aangegeven, halen mensen vrijheid uit keuzes. Als je zelf mag kiezen, kan je veel vrijer denken. Daarom ben ik ook zo dol op multiple choice vragen, omdat je dan uit meerdere antwoorden kan kiezen, en je dan (als het een A en B vraag is) 50% kans hebt dat het goed is. Maar als er meerdere mogelijkheden zijn (A, B, C en D), dan raak je al snel in de war.
Barry Schwartz gebruikt als voorbeeld zijn supermarkt. Zijn supermarkt heeft 175 verschillende soorten salade dressings. Maar voor het geval er tussen die 175 soorten niks voor jou tussen zit, kan je kiezen uit 10 verschillende extra-virgin olijfolie en 12 verschillende balsamico's om je eigen dressing te maken. Keuze genoeg!
Het mooie is ook dat hij het heeft over communicatie. Vroeger, volgens Schwartz, huurde je een telefoon, je kocht het niet. En je bracht het natuurlijk netjes terug als je het niet meer nodig had. Kijk dan nu eens even naar het nu. Tegenwoordig heeft elk (bijna) elk huishouden wel een telefoon. Maar ook heeft (bijna) elk lid van dat huishouden een mobiele telefoon. En dat vind ik nou verontrustend. Want, waar heeft een 6 jarig kind een telefoon voor nodig? Ik heb dat eens aan een jongetje gevraagd, uit een vorige stageklas. Die had namelijk voor zijn 6de verjaardag een telefoon gekregen. Natuurlijk had hij die mee naar school genomen om aan zijn vriendjes te laten zien, een beetje indruk maken. Op een gegeven moment kwam hij naar mij toe om hem te laten zien. Ik vroeg hem, waar hij een telefoon voor nodig had. Hij keek me aan alsof ik 4 ogen had. Hé juf, zei hij, voor de spelletjes! Niet eens om mee te bellen, of te smsen, nee, voor de spelletjes. Nou, ben ik gek of niet? (geef daar maar geen antwoord op).
Maar om terug te komen op het verhaal van Schwartz, tegenwoordig kan je uit verschillende telefoons kiezen. Maar niet iedereen vind deze ontwikkeling positief. Mijn moeder bijvoorbeeld, moet absoluut niks weten van een telefoon met een touchscreen. Die wil gewoon een toestel met knopjes, want met een touchscreen kan ze niks. Ze heeft mijn telefoon uitgeprobeerd (een samsung galaxy plus), maar daar werd ze al na 30 seconden knettergek van de hele tijd je beeldscherm aanraken. Maar goed, mams mag binnenkort een nieuwe telefoon uitzoeken, dus waren we gaan "oriënteren". Je moet natuurlijk weten welk mobieltje je wilt hebben. Dan ga je naar de winkels. In Almere Stad heb je de Hi, Belcompany, Vodafone, T-Mobile, KPN, Mediamarkt en ga zo maar door. We begonnen bij T-Mobile. Van de, ik denk 100 mobiele telefoons daar, was er maar 1 zoals mijn moeder hem wilde hebben. Dus verder kijken. Maar in elke winkel waar we kwamen, waren er veel nieuwe telefoons, maar 1 of 2 zoals mijn moeder hem wilde hebben. Dus mijn moeder heeft geen idee wat voor telefoon ze nu wil hebben. Mijn moeder is eigenlijk die mevrouw op het eerste plaatje in het filmpje: "Do you have a phone that doesn't do too much?" En het antwoord op die vraag is: Nee. Het is gewoon niet meer mogelijk om een telefoon te kopen die niet te veel doet. Dus jammer mams, je zult toch echt mee moeten gaan met de ontwikkeling.
Overal moet je keuzes maken. Dat is gewoon onderdeel van je leven, van het moment dat je opstaat en het moment dat je weer gaat slapen. Maar hoe meer keuzes je krijgt, hoe verwarrender, drukker het is.
Wat vinden jullie? Zijn jullie het eens met wat Barry Schwartz zegt? Hoe ervaren jullie het maken van keuzes in je leven? Laat een berichtje achter als je er wat over wilt zeggen!
Angela
woensdag 15 februari 2012
Eerste blog!
Hehe, het is me eindelijk gelukt om een blog aan te maken. Nou ja, gelukt, ik heb er eindelijk 1 aangemaakt. Gisteravond hebben we het eerste college over Maatschappelijk Mediabewust gehad van Marcel. Ik heb er verschillende dingen geleerd, zoals vooraf de literatuur echt lezen. Ook de werkvorm wereldcafé vond ik erg leuk om te doen. Ik ben benieuwd hoe ik dit kan gaan toepassen in mijn eigen klas later!
Ik vond dit echt een superinteressant eerste college en kijk ook echt uit naar de volgende college's, waar ik me wel goed voor ga voorbereiden...
Angela
Ik vond dit echt een superinteressant eerste college en kijk ook echt uit naar de volgende college's, waar ik me wel goed voor ga voorbereiden...
Angela
Abonneren op:
Posts (Atom)